Kerkstraat 30 | 8471 CH Wolvega | Tel/Fax 0561 613420
Tjibbe Boringa - Wina van Putten van Hemmen

Herinneringsverhalen

Op deze pagina vertellen moeders hun herinneringen aan hun bevalling in onze praktijk.

Voor de maand maart is aan de beurt: Jacqueline Dekker-Eilers.

Na een zwangerschap met veel kwaaltjes, begon 's nachts opeens, heel onverwachts onze bevalling.

Oud en nieuw om nooit te vergeten. Mijn beste vriendin was net bij 40 weken haar kindje verloren.
1 januari zijn wij gaan kijken, om afscheid te nemen. Wel kregen we te horen van de kraamverzorgende, dat wij niet raar moesten opkijken, als mijn vliezen zouden breken.
Een heel beladen dag en een heel dubbel gevoel. Ik 38 weken zwanger en mijn beste vriendin... Zo oneerlijk...
Eenmaal thuis, nog niks aan de hand. Gelukkig kan ons kleintje nog lekker in mamma haar buik groeien.

"Zullen we het vuurwerk, voor op straat maar opruimen?" "Ja dat moet ook gebeuren".
Lekker op bed, om een nacht te slapen.
4. 30 uur: "Stephan, word wakker!!" zei ik best hard. Misschien hebben de buren het wel gehoord. 
"Of ik plas, of mijn vliezen zijn gebroken".
"Vang het dan op" zei Stephan.
"Oh ja, helemaal vergeten".
Gelukkig zag het er allemaal goed uit.
Snel het bed verschonen en weer verder slapen.
Nou ja slapen...wat moesten we ook al weer doen? Wanneer moet je bellen?
Ik wist het allemaal niet meer... Toch maar even op de site kijken...en proberen te slapen.

"Wat voel ik nou? Zijn dit weeën?
"Stephan word eens wakker (5.15 uur), ik weet het niet hoor, volgens mij heb ik weeën. Dan maar even de tijd bij houden".
Van slapen kwam natuurlijk niets meer, dat begrijpen jullie vast wel.

Snel mijn moeder alvast bellen. Ik wou graag mijn moeder bij de bevalling hebben. Mijn moeder maakt je de kop niet zo snel gek. Zij straat echt rust uit.
Even gaan douchen. Ontspannen. Nou ze komen nu toch wel regelmatig... "Stephan kom eens!!" Wat moet die man toch veel lopen, haha. Sorry schat. Mijn gevoel klopte. Ze komen nu ongeveer om de 3-4 minuten.

Wina had vandaag dienst. Wina kwam best snel kijken hoe het er voor stond.
Liggen, zitten, op handen en knieën. Ik heb alle houdingen gehad. En maar weer onder de douche. Heerlijk, die warme straal.
Helemaal gekeert in mijn eigen wereld, geen idee van wat Stephan en mijn moeder allemaal vertellen. Ik hoorde en zag niks meer. 
Ik denk, dat Wina rond de middag weer kwam en besloot te blijven. Ik vond alles goed, als ik maar op de bank mocht blijven liggen.

Uiteindelijk mocht ik op het kraambed en beginnen met persen. Doordat ik de weeën voelde in mijn heupen en benen, konden mijn benen eerst niet omhoog.
En ja hoor! Daar kwam een perswee! Ineens konden miijn benen omhoog en nam mijn lichaam het over. Ik was nog steeds in min eigen wereld en luisterde alleen naar Wina haar aanwijzingen.
De kraamverzorgende vond ik maar niks. Zij stoorde mij in mijn ding. Gelukkig voelde Wina dat aan.

"Krijg ik nou een kindje wat leeft, of zou het hartje gestopt zijn?" Er ging vanalles door mijn hoofd.
"IK KAN NIET MEER EN DOE HET NIET MEER!" schreeuwde ik. Mijn man en moeder tegelijk: "Je kunt het wel, kom op!".
En ja hoor, om 15.26 uur is dan ons mooie meisje Catelynn Fajah geboren!
Een meisje! Dat had ik nooit gedacht! Ik had vanaf het moment, dat ik zwanger raakte, het idee dat ik een jongen zou krijgen. Heel stom. maar natuurlijk is ons meisje het allermooiste meisje!

Achteraf bleek zelfs, dat ik gevloekt had en zelfs "sorry" zei.
Best grappig, wat hormonen en adrenaline met je kan doen.

Anderhalf jaar later heeft Wina ook onze 2e bevalling mogen leiden. Ook dat is een prachtig meisje geworden: Vajèn Esmee.
Twee prachtige bevallingen, die ik gelukkig gewoon thuis heb mogen doen!
 

Wij willen graag iedere maand een ander herinneringsverhaal plaatsen. Lijkt het jou leuk, dat wij jouw verhaal opnemen in deze reeks? Stuur ons dan een mail (liefst met foto, maar niet verplicht) naar vk-wolvega@live.nl.